Έτος: 9002 μ.Χ.

Πλανήτης: Νέα Αδαλλεμία

Στο μακρινό, πολύ μακρινό πλανήτη Νέα Αδαλλεμία υπάρχει, όσο να πεις, μια αναστάτωση.

Γεννήθηκε νέος κάτοικος στον πλανήτη και ω, τι περίεργο! Έχει φωνή!!

 Τώρα σ’ εσάς που μιλάτε έτσι κι αλλιώς, δε θα σας κάνει και μεγάλη εντύπωση αυτό…

Στους κατοίκους όμως της Νέας Αδαλλεμίας το γεγονός αυτό είναι πολύ παράξενο! Σχεδόν εξωφρενικό! Πρόκειται για κοσμοϊστορικό γεγονός, για πραγματικό σκάνδαλο!

Κάτι που δε θυμούνται ούτε οι ίδιοι οι κάτοικοι της Νέας Αδαλλεμίας είναι ότι πριν από εκατοντάδες χρόνια ο πλανήτης τους ήταν ένας πολύ φασαριόζικος πλανήτης. Οι ιθαγενείς είχαν φωνή τότε και μιλούσαν δυνατά, και φώναζαν και ο καθένας έλεγε την άποψή του και διαφωνούσαν και τσακώνονταν και γενικά όλος ο μικρός πλανήτης είχε ένα συνεχές βουητό.

Τότε ήταν που κάποιοι εξεγέρθηκαν! Ε, δεν άντεχαν άλλο πια αυτή τη ζαλάδα! Έβαλαν λοιπόν νομοθέτες και δικαστές (γιατί όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια) και κατόρθωσαν να επιβάλουν στους κατοίκους να μιλάνε λιγότερο! Αρχικά, θεσπίστηκε και σχετική νομοθεσία. Οι κάτοικοι επιτρεπόταν να μιλάνε μόνο εκ περιτροπής και ποτέ τις ώρες κοινής ησυχίας. Βέβαια ως «ώρες κοινής ησυχίας» ορίστηκαν όλες οι ώρες που φαίνεται το φεγγάρι στον ουρανό.

Για κακή τους τύχη(;) όμως η Νέα Αδαλλεμία δεν έχει μόνο ένα αλλά δυο φεγγάρια, οπότε έμεναν μόνο 2-3 ώρες που οι κάτοικοι είχαν το δικαίωμα να μιλάνε.

Οι νόμοι ήταν αυστηροί γι’ αυτό και οι κάτοικοι δεν έφεραν αντιρρήσεις. Εξάλλου ήταν ευρέως γνωστό και το ρητό: «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει…σανίδα».

Έτσι, οι κάτοικοι προσαρμόστηκαν και ο πλανήτης ησύχασε από τη φασαρία. Και καθώς η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα, σιγά σιγά οι νόμοι ξεχάστηκαν αλλά οι Νεοαδαλλεμιανοί είχαν εξοικειωθεί τόσο πολύ με τη σιωπή τους, που ξέχασαν να μιλούν ακόμη κι όταν τους επιτρεπόταν!

Με το πέρασμα των χρόνων, κανείς δε μιλούσε πια στη Νέα Αδαλλεμία. Η φυσιολογία του γένους τους μεταλλάχτηκε και εξελίχτηκε και οι Νεοαδαλλεμιανοί δεν είχαν ανάγκη πια τη φωνή. Μπορούσαν πλέον να συνεννοούνται με τη σκέψη.

 Κάπως έτσι πέρασαν εκατοντάδες χρόνια και κανείς δε θυμόταν τη βοή που μπορεί να προκαλέσει το κλάμα ενός νεογέννητου.

Ώσπου γεννήθηκε ο Έλ-Λο!

Ένας ξεχωριστός Νεοαδαλλεμιανός! Ο Έλ-Λο διέθετε φωνή! Και δεν τη διέθετε απλώς. Αλλά από τη στιγμή της γέννησής του, δεν έβαζε γλώσσα μέσα του ο άτιμος! Ροδάνι έτρεχε. Οι γονείς του τον κοιτούσαν σοκαρισμένοι. Οι φίλοι και οι γείτονες το ίδιο. Για την ακρίβεια, και οι εκατό κάτοικοι του πλανήτη άκουγαν άναυδοι τον Έλ-Λο να λέει τις σκέψεις του, να περιγράφει τα συναισθήματά του και να αναλύει τις απόψεις του. Μια σταλιά πράμα αυτός ο Νεοαδαλλεμιανός και το τι ηχορρύπανση προκαλούσε δεν περιγράφεται. (Αν ήταν στην Ελλάδα, θα λέγαμε ότι είχε καταπιεί γλιστρίδα).

Όλοι ήταν μουδιασμένοι απέναντι σε αυτό το νέο φαινόμενο, και κανείς δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει.

Πολλοί σκέφτηκαν ότι η φωνή του Έλ-Λο θα τους βάλει σε μπελάδες. Κάποιοι πάλι τον θαύμασαν μέσα τους, ζήλεψαν τη δυνατότητά του να μιλάει και να εκφράζεται… αλλά ντράπηκαν να μοιραστούν αυτή τη σκέψη τους με τους άλλους, και την κράτησαν αποκλειστικά για τον εαυτό τους.

Οι γονείς του έσπευσαν να τον δικαιολογήσουν! Ήταν μικρός ακόμη. Σύντομα θα μάθαινε να χρησιμοποιεί τη σκέψη του και θα έπαυε να μιλάει. Γρήγορα γρήγορα προσέλαβαν δασκάλους και του ξεκίνησαν εντατικά μαθήματα τηλεπάθειας.

Ωστόσο, ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο σε όλους… Το φαινόμενο Έλ-Λο ήρθε εδώ για να μείνει και ένα νέο κεφάλαιο ανοιγόταν στην ιστορία της Νέας Αδαλλεμίας.