The doors are closed. The films are ready! Are they?
Για άλλη μια φορά δείξαμε πόσο Ελληνάρες είμαστε! Για άλλη μια φορά, οι κανόνες δεν ισχύουν για εμάς, αλλά για τους άλλους. Οι κανόνες ισχύουν για τα κορόιδα. Οι εξυπνάκηδες μπορούν να τους καταπατήσουν ελεύθερα γιατί κάποιοι (δικοί τους;) κάνουν τα στραβά μάτια! Συνέχεια
…καλά, ίσως όχι πεταλούδα! Τέλος πάντων, καταλάβατε τι εννοώ… ή μήπως όχι;Να το πω πιο απλά τότε… Πειράζει πολύ που δε θέλω να κολυμπώ μονίμως σε ένα στυλ; Πειράζει που μ’ αρέσουν οι εναλλαγές;
Εντάξει, δέχομαι ότι δε θα γίνω ποτέ εξπέρ σε κάτι! Δεν έχει άδικο η μάνα μου που με αποκαλεί «πολυτεχνίτισσα και ερημοσπίτισσα»… Αυτό που δεν καταλαβαίνω εγώ, είναι ποιος όρισε ότι η εξειδίκευση είναι καλύτερη από την ποικιλία! Εντάξει, στα εργοστάσια το καταλαβαίνω… είναι πιο παραγωγικό.
Ποιος είπε, όμως, ότι για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να ζει μια ζωή παραγωγική; Ε, λοιπόν, όποιος και να το είπε, εγώ δε συμφωνώ. Διαχωρίζω την παραγωγικότητα από τη δημιουργικότητα και επιλέγω τη δεύτερη! Και όταν θέλω! Γιατί μπορεί και να μη θέλω. Μπορεί να επιλέξω να δημιουργήσω, ή να παράξω έργο, ή απλώς να κάτσω εκεί που κάθομαι και να απολαύσω όσα είναι τριγύρω μου χωρίς καμιά προσπάθεια.
Δε θέλω να πάρω χρυσό στο ύπτιο! Δε θέλω ούτε αργυρό, ούτε χάλκινο! Βρε αδερφέ, δε θέλω καν να πάρω μέρος σε αγώνες! Γιατί μερικοί θεωρούν ότι είναι υποχρεωτικό να θέλεις;
-«Τι εσύ που ασχολείσαι με την τέχνη και δεν είδες την ‘τάδε’ παράσταση;»
-Όχι, δεν την είδα.
-«Εσύ που ξέρεις πιάνο, δεν ακούς τον ‘τάδε’ μουσικό;»
-«Εσύ που γνωρίζεις από computers δεν έμαθες τη νέα μόδα στο internet;» κ.ο.κ.
Όχι, ρε παιδιά, έχετε κανένα πρόβλημα; Δεν τα ξέρω! Δεν πρόλαβα να τα μάθω! Δήλωσα ποτέ παντογνώστης και δεν το θυμάμαι;
Ναι, λατρεύω την τέχνη! Αλλά όχι μόνο. Λατρεύω και την τεχνολογία! Μ’ αρέσει να διαβάζω και το physics for you, κι ας καταλαβαίνω μόνο το 1/4 απ’ όσα λέει. Κι άμα πάλι δεν έχω όρεξη μ’ αρέσει να σπαταλώ το χρόνο μου κάνοντας chat ή μιλώντας στο τηλέφωνο ή… κι εγώ δεν ξέρω τι. Είπα εγώ ποτέ σε κανέναν πώς να ζήσει τη ζωή του; Τι πρέπει να ξέρει και τι όχι; Τι μουσική ν’ ακούει, τι ταινίες να βλέπει, πώς να μιλάει και πώς να χασμουριέται; Έλεος πια!
«Live and let live!» Αυτό πρεσβεύω!
Κι άλλοτε θέλω να κολυμπώ ύπτιο, άλλοτε ελεύθερο κι άλλοτε πεταλούδα… Κι άλλοτε πάλι, θέλω απλώς να επιπλέω ξαπλωμένη ακίνητη, με τα μάτια κλειστά, και τον ήλιο να ζεσταίνει το κορμί μου. Γιατί αυτή είναι η δική μου ζωή. Και προτιμώ την ποικιλία από την εξειδίκευση.
Γιατί προτιμώ, όταν θα τελειώσει, να μην πουν οι άλλοι: «Ήταν πολύ καλή σε ‘αυτό'».
Προτιμώ τότε, λίγο πριν βγάλω την τελευταία ανάσα μου, να γλείψω τα χείλη μου και να πω εγώ: «Ωραία γεύση είχε η ζωή μου!»
Μια φορά κι ένα καιρό… ήταν ένα όμορφο παραμύθι! Ένα πολύ όμορφο παραμύθι!
Με μακριά εβένινα φτερά!
Αυτό το παραμύθι λοιπόν όπως πετούσε ψηλά στον αέρα, περήφανο και παιχνιδιάρικο όπως ήταν, έβλεπε κάθε φορά τη θάλασσα και τη λιμπιζόταν! Κοιτούσε προς τα κάτω κι έβλεπε το είδωλό του, που αντικατοπτριζόταν στα βαθειά νερά της…
Ώσπου κάποια στιγμή μπερδεύτηκε, και νόμιζε ότι είχε να κάνει με όμοιό του… Νόμιζε ότι ήταν κι η θάλασσα ένα φτερωτό εβένινο παραμύθι!!
Έτσι, μια μέρα αποφάσισε να μπει στο νερό! Κι αφού πρώτα εξήγησε στη θάλασσα πόσο πολύ μοιάζουν οι δυο τους, και με διάφορα επιχειρήματα την έπεισε γι’ αυτό, στη συνέχεια, μπήκε και κολύμπησε μέσα της…
Η θάλασσα πίστεψε ότι το παραμύθι της έμοιαζε. Κι άνοιξε την αγκαλιά της και το δέχτηκε μέσα της. Γιατί η θάλασσα είχε μεγάλη αγκαλιά… μεγαλύτερη από τα δικά του φτερά… Το κράτησε, λοιπόν, στην αγκαλιά της σφιχτά. Όμως, χωρίς να το καταλάβει, του έβρεξε τα φτερά!
Κι έτσι το παραμύθι άρχισε να χαλάει σιγά σιγά… Πέταξε βιαστικά μακριά της, προτού καταστραφούν ολοσχερώς τα φτερά του!
Κι έκτοτε η θάλασσα κοιτάζει θλιμμένη το παραμύθι της, που χάλασε τόσο άδοξα, και που δεν ήταν κι αυτό μια βαθιά, μεγάλη θάλασσα, όπως της είχε πει!
UPDATE:
Αν είσαι ακουστικός τύπος… άκουσε το παραμύθι εδώ:
[audio http://Apolloniart.podbean.com/mf/play/ctetd/Erotevmenimeenaparamythi.mp3]
Ως μουσικό χαλί ακούγεται το “Ballade no.4 in f minor, op.52″ του Frederic Chopin από https://musopen.org/ διαμέσου http://en.wikipedia.org/
Προχώρησα κι άλλο μέσα στο δάσος. Η φυλλωσιά των δέντρων ήταν πυκνή. Τόσο πυκνή που δυσκολευόμουν να διακρίνω αν είναι μέρα ή νύχτα, αλλά το κελάηδημα των πουλιών με διαβεβαίωνε πως ήταν μέρα. Έφτασα μπροστά σε κάτι καλαμιές που μου έκλειναν το δρόμο. «Άλλο ένα εμπόδιο» σκέφτηκα. Άπλωσα το χέρι και ετοιμάστηκα να βάλω όλη τη δύναμή μου για να τις κάνω στην άκρη. Δε χρειάστηκε. Μόλις τις άγγιξα, οι καλαμιές άνοιξαν με απρόσμενη ευκολία, σαν να βρίσκονταν εκεί γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο! Σαν να αποζητούσαν το χέρι που θα απλωθεί, το χέρι που θα τολμήσει να τις παραμερίσει. Κι εκείνες, αμέσως, θα υποκλίνονταν με σεβασμό στο μεγαλείο του μυαλού που αφέντευε αυτό το χέρι.Τότε ήταν που την είδα! Εκεί, κάτω από τη σκιά ενός βράχου.
Οι πρώτοι παλμοί της καρδιάς μου χτύπησαν σε ένα μέρος γεμάτο νερό. Μιλάμε για πολύ νερό! Δεν είχα συνείδηση ακόμη. Δημιουργούσα όμως μνήμες. Μνήμες που θα με ακολουθούσαν μια ζωή…
Μια γοργόνα όμως γεμάτη περιέργεια, όπως είμαι εγώ, δεν μπορεί να μείνει για πολύ στα νερά της. Έτσι μετά από εννιά μήνες απίστευτης υπομονής, καρτερικότητας, γιόγκα και διαλογισμού, αποφάσισα ότι αρκετά κρατήθηκα και ήρθε η ώρα να κάνω το μεγάλο βήμα και να βγω έξω.
Και βγήκα!
Και ήμουν κυριολεκτικά και μεταφορικά ΕΞΩ από τα νερά μου! Συνέχεια
Φεγγαρόστρατα 