Άνοιξε τα μάτια της ξαφνικά μες στο σκοτάδι. Το ηλεκτρικό ρολόι στο κομοδίνο δίπλα της έδειχνε 4:00. Τότε τον πρόσεξε. Στο ταβάνι του δωματίου της διαγραφόταν η σκιά ενός άντρα. Στεκόταν ακίνητος, σαν να την περίμενε. Ο τρόμος την περιέλουσε.

Ποιος ήταν αυτός;

Φοβόταν να ανάψει το φως. Χωρίς να κουνηθεί ούτε χιλιοστό από τη θέση της φώναξε δυνατά, σαν να βρισκόταν κάποιος στο διπλανό δωμάτιο. Ίσως να τον φόβιζε έτσι και να έφευγε.

Κι όμως… η σκιά δεν κουνήθηκε καθόλου. Τον ένιωθε εκεί, με το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της, να την κοιτάζει.

Η καρδιά της χτυπούσε φρενιασμένα.
Τι ήταν αυτός;

Μάζεψε όλες τις δυνάμεις της, έβγαλε το χέρι από τα σκεπάσματα και το τέντωσε να φτάσει το διακόπτη για το φως. Τεντώθηκε λίγο ακόμη,

…Το ουρλιαχτό της έσβησε γρήγορα μέσα στο σκοτάδι…

Το πρωί την βρήκαν εκεί, παγωμένη, με το χέρι κρεμασμένο στην άκρη του κρεβατιού. Ο επιθεωρητής της αστυνομίας μπήκε και έλεγξε το δωμάτιο. Τίποτε δε μαρτυρούσε την αιτία του θανάτου της. Διέταξε να γίνει νεκροψία. Έσβησε το φως και βγήκε από το δωμάτιο. Το ηλεκτρικό ρολόι έδειχνε 11:00. Έκλεισε πίσω του την πόρτα, αλλά δεν πρόσεξε τις δυο σκιές που διαγράφονταν στο ταβάνι μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο. Στέκονταν εκεί. Ακίνητες. Μια αντρική και μια γυναικεία.