Δε με πιστεύεις; 8 στους 10 Αθηναίους το λένε! Είμαι δημόσιος κίνδυνος σου λέω! Πάει και τελείωσε.

Υπάρχουν και ντοκουμέντα! Ορίστε το λένε και τα στοιχεία που προέκυψαν από έρευνα της METRON ANALYSIS, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 5 έως τις 10 Ιουνίου σε δείγμα 600 Αθηναίων -αντρών και γυναικών- ηλικίας από 18 ετών και άνω.   http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=58908

Οι Αθηναίοι απάντησαν σε ερωτήσεις τύπου: «Θα καθόσασταν δίπλα στο λεωφορείο σε άτομο που…», «θα μένατε σε ένα διπλανό διαμέρισμα από κάποιον που…», «θα νοικιάζατε το σπίτι σας σε κάποιον που…», «θα δίνατε δουλειά σε κάποιον που…», «θα παντρευόσασταν κάποιον που…»

 Επίσης το 89% των Αθηναίων δηλώνει ότι δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ άτομο στο οικογενειακό ή φιλικό του περιβάλλον που να ανήκει στους σωματικά ανάπηρους!

Τελικά όλοι επιθυμούν να «ξεχωρίζουν» αλλά όταν κάποιος πραγματικά διαφέρει τότε τον απομακρύνουμε, τον στήνουμε στον τοίχο ή απλώς… ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ!

Θυμάμαι τώρα το διάλογο που έφτασε κάποτε στ’ αυτιά μου ανάμεσα σε Έλληνα και Γάλλο (πρόεδροι-εκπρόσωποι και οι δυο Συλλόγων Ατόμων με Αναπηρία):

Γάλλος: Από ρατσισμό πώς πάτε;

Έλληνας: Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει αρκετοί πρόοδοι και τα στατιστικά δείχνουν….

Γάλλος: Βρε άσε τα στατιστικά. Άμα πας στην παραλία, πόσα «μικτά» ζευγάρια θα δεις; (ο ένας με αναπηρία, ο άλλος χωρίς αναπηρία).

Έλληνας: ……………… 

Εντάξει, ο Γάλλος ήταν πολύ μπροστά! Γιατί είχε κατανοήσει ότι το ‘δεν είμαι ρατσιστής’ δεν έγκειται απλώς στο «ανέχομαι να υπάρχεις κάπου εκεί δίπλα», αλλά,

Σε βάζω σπίτι μου,

               Σε κάνω παρέα,

                               Σου δίνω δουλειά,

                                                 Σε Ερωτεύομαι…