…καλά, ίσως όχι πεταλούδα! Τέλος πάντων, καταλάβατε τι εννοώ… ή μήπως όχι;Να το πω πιο απλά τότε… Πειράζει πολύ που δε θέλω να κολυμπώ μονίμως σε ένα στυλ; Πειράζει που μ’ αρέσουν οι εναλλαγές;

Εντάξει, δέχομαι ότι δε θα γίνω ποτέ εξπέρ σε κάτι! Δεν έχει άδικο η μάνα μου που με αποκαλεί «πολυτεχνίτισσα και ερημοσπίτισσα»… Αυτό που δεν καταλαβαίνω εγώ, είναι ποιος όρισε ότι η εξειδίκευση είναι καλύτερη από την ποικιλία! Εντάξει, στα εργοστάσια το καταλαβαίνω… είναι πιο παραγωγικό.

Ποιος είπε, όμως, ότι για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να ζει μια ζωή παραγωγική; Ε, λοιπόν, όποιος και να το είπε, εγώ δε συμφωνώ. Διαχωρίζω την παραγωγικότητα από τη δημιουργικότητα και επιλέγω τη δεύτερη! Και όταν θέλω! Γιατί μπορεί και να μη θέλω. Μπορεί να επιλέξω να δημιουργήσω, ή να παράξω έργο, ή απλώς να κάτσω εκεί που κάθομαι και να απολαύσω όσα είναι τριγύρω μου χωρίς καμιά προσπάθεια.

Δε θέλω να πάρω χρυσό στο ύπτιο! Δε θέλω ούτε αργυρό, ούτε χάλκινο! Βρε αδερφέ, δε θέλω καν να πάρω μέρος σε αγώνες! Γιατί μερικοί θεωρούν ότι είναι υποχρεωτικό να θέλεις;

-«Τι εσύ που ασχολείσαι με την τέχνη και δεν είδες την ‘τάδε’ παράσταση;»

-Όχι, δεν την είδα.

-«Εσύ που ξέρεις πιάνο, δεν ακούς τον ‘τάδε’ μουσικό;»

-«Εσύ που γνωρίζεις από computers δεν έμαθες τη νέα μόδα στο internet;» κ.ο.κ.

Όχι, ρε παιδιά, έχετε κανένα πρόβλημα; Δεν τα ξέρω! Δεν πρόλαβα να τα μάθω! Δήλωσα ποτέ παντογνώστης και δεν το θυμάμαι;

Ναι, λατρεύω την τέχνη! Αλλά όχι μόνο. Λατρεύω και την τεχνολογία! Μ’ αρέσει να διαβάζω και το physics for you, κι ας καταλαβαίνω μόνο το 1/4 απ’ όσα λέει. Κι άμα πάλι δεν έχω όρεξη μ’ αρέσει να σπαταλώ το χρόνο μου κάνοντας chat ή μιλώντας στο τηλέφωνο ή… κι εγώ δεν ξέρω τι. Είπα εγώ ποτέ σε κανέναν πώς να ζήσει τη ζωή του; Τι πρέπει να ξέρει και τι όχι; Τι μουσική ν’ ακούει, τι ταινίες να βλέπει, πώς να μιλάει και πώς να χασμουριέται; Έλεος πια!

«Live and let live!» Αυτό πρεσβεύω!

Κι άλλοτε θέλω να κολυμπώ ύπτιο, άλλοτε ελεύθερο κι άλλοτε πεταλούδα… Κι άλλοτε πάλι, θέλω απλώς να επιπλέω ξαπλωμένη ακίνητη, με τα μάτια κλειστά, και τον ήλιο να ζεσταίνει το κορμί μου. Γιατί αυτή είναι η δική μου ζωή. Και προτιμώ την ποικιλία από την εξειδίκευση.

Γιατί προτιμώ, όταν θα τελειώσει, να μην πουν οι άλλοι: «Ήταν πολύ καλή σε ‘αυτό'».

Προτιμώ τότε, λίγο πριν βγάλω την τελευταία ανάσα μου, να γλείψω τα χείλη μου και να πω εγώ: «Ωραία γεύση είχε η ζωή μου!»